अगदी ताजं लिखाण

वादळाचे गीत आता

वादळाचे गीत आता आणुया ओठांवरी
पावसाचे थेंब थोडे झेलुया अंगावरी

पान नाचे, फूल नाचे, नाचती साऱ्या दिशा
आसमंती मेघ वाजे, वीज नाचे अंबरी

सारे तुझेच होते

माझे म्हणू जयाला, सारे तुझेच होते
तारे तुझेच होते... वारे तुझेच होते!

जे वाहतो तयाला ओझे कसे म्हणू मी
पाठीवरी फुलांचे भारे तुझेच होते

मी असा आभाळवेडा

मी असा आभाळवेडा पंख मी फैलावतो
तोडुनी बेड्या जगाच्या उंच मी झेपावतो

मानली नाही कधीही कोणतीही बंधने
ना कुणाही वादळाने मी कधी थंडावतो

असेलही... नसेलही...

जीवनात चंद्रमा असेलही... नसेलही...
काळजात पौर्णिमा असेलही... नसेलही...

भाग्यदा ललाटरेख शोधली कितीकदा
यापुढे तिची तमा असेलही... नसेलही...

तुला मी सांगतो राणी

तुला मी सांगतो राणी, असे वागू नये
फुका आयुष्य कोणाचे असे मागू नये!

जरी चंद्रासवे ती रात सारी जागते
मला ती सांगते आहे 'सख्या जागू नये!'

अपार

मी तुलाच पूजले अपार
दुःख तू मला दिले अपार

एकही न गंध जीवनी
ऐकतो तुझी फुले अपार

इतका का छळ सखे

इतका का छळ सखे
कुठले हे बळ सखे

तुझिया जाण्यामुळे
हृदयावर वळ सखे

हळुवार

ओढणीचा शेव जेंव्हा खेचला हळुवार
ओंजळीने चेहरा तू झाकला हळुवार

पाहिले तेंव्हाच माझे भान जाताना
रेशमाने देह जेंव्हा स्पर्शला हळुवार

प्यासलेले ओठ तू ओठांत घेताना
अमृताचा कुंभ होता सांडला हळुवार

देत जे गेलीस ते मी घेत जाताना

सखये तू राहतेस दूर किती

सखये तू राहतेस दूर किती...
इकडे मी पोहतोय पूर किती...

सगळे दिधले तुलाच अंतरंग
उसने आणू अजून नूर किती?

आता पुरे

रक्त माझे आटले, आता पुरे
श्वास माझे थांबले, आता पुरे

ओढतो आहेस का चाबूक तू
चाबकाला लागले, आता पुरे!

अधीर ओठ टेकता

अधीर ओठ टेकता जरी शहारतेस तू
मिठीत या सखे अशी कशास लाजतेस तू!

फुलून पारिजात हा उभा तुझ्याच अंगणी
उगाच लाजतेस अन सुवास टाळतेस तू

तुला न पाहता उनाड चंद्रही न मावळे
कशास 'चांदणे कुठे' असे विचारतेस तू?

अता कुठे जरा जराच रंगतेय ही निशा

मर्म

ठोकरूया धर्म सारे
या, करूया कर्म सारे

स्वर्ग हा कर्मात आहे
जाणुया हे मर्म सारे

शब्द माझे मैफलीसाठी - गझल संगह 3

शब्द माझे मैफलीसाठी हा माझा तिसरा ऑनलाईन गझल संगह! या संग्रहामधे 2005-06 मधे लिहिलेल्या आणि प्रामुख्याने मनोगत.कॉम वर प्रकाशित झालेल्या गझला आहेत.

बंधने तोडू...

भूतकाळाची नकोशी बंधने तोडू
वर्तमानाशी नव्याने नाळ या जोडू

कालचे जे भूत होते कालचे होते
`काल' साठी मी सुखांचा `आज' का सोडू

घरकुल

तुझ्या नि माझ्या घर्मकणांनी बनलेले घरकुल
तुझ्या नि माझ्या प्रेमफुलांनी सजलेले घरकुल

चहुदिशांना तांडव भरल्या लाटा असताना
तुझी नि माझी ओढ बघोनी तरलेले घरकुल

फरिश्त्या...

तुझे बोलणे उरक अता
हवा येउ दे सरक अता!

तुझी बोलणे तुझ्या कृती
दिसे काहिसा फरक अता

मुग्ध बोली

जायचे आहे कुठे ते स्पष्ट कोठे?
थांबलो आहे इथे ते इष्ट कोठे?

दूर मी लोटू कशी संदिग्धता ही
जन्मत: माझीच जी ती दुष्ट कोठे

दुसर्‍या कोणासाठी

उगाच रांधत, वाढत होतो दुसर्‍या कोणासाठी
उगाच उष्टी काढत होतो दुसर्‍या कोणासाठी

रांधत होतो ज्याच्यासाठी नव्हती त्याला पर्वा
मीच सुखाने राबत होतो दुसर्‍या कोणासाठी

मांडलिक

होतो कधीतरी मी सम्राट अंबरीचा
मी मांडलीक आता चतकोर भाकरीचा

जे साठवून झाले, निसटून जात गेले
आला मला कधी ना अंदाज पायरीचा

तूच गा रे...।

भेटण्याला वाकले आभाळ सारे
सांग तू आतातरी येशील का रे?

धावुनी मागे तुझ्या वेड्याप्रमाणे
श्रांत आता जाहले बेभान वारे

एकटा मी चालतो

थांबले केंव्हाच सारे, एकटा मी चालतो
सोबतीला फक्त तारे, एकटा मी चालतो

धाव घेण्यालायकीची एकही नाही दिशा
भोवताली खिन्न वारे, एकटा मी चालतो

घरंदाज

कसा कैफ़ होता, कसा माज होता
व्यभीचार त्यांचा घरंदाज होता!

जरी पाठ माझी, तरी घाव झाला
सखा भेटला तो, दगाबाज होता

सावर तू...

झगमगणारे अंबर तू
दरवळणारे अत्तर तू

ओठांवरला प्रश्न कधी
हृदयामधले उत्तर तू

खलाशी

आले किती खलाशी, गेले किती खलाशी
वाहून सागराने नेले किती खलाशी

आपापला किनारा ज्याचा तयास प्यारा
कोणास खंत नाही मेले किती खलाशी

मी उदंड सागरात...

आजही तुझ्या घरात थांबली तस्र्ण रात
आजही तस्र्ण चंद्र पेटतो तुझ्या उरात

का अशी तुझी मिजास, दूर लोटले नभास
ही अशी कधी कुणास भेटते न चांदरात

पाने