अगदी ताजं लिखाण

प्रेमाची जोड

लग्न व्हायच्या आधी
जोडीदाराबद्दल वाटणारं प्रेम
हे निव्वळ आकर्षण असतं

प्रेम.... खरंखुरं...

असाही एक काळ असतो
जेंव्हा वाटतात एकमेकांचे स्पर्श
मुलायम, रेशमी वगैरे

प्रेम करत जगायचं... जगण्यावर

मी पुढच्या तासाभरात मरण्याची शक्यता किती आहे?
जवळपास शून्य!
दिवसा-दोन दिवसात?
शून्याच्याच जवळपास!
महिन्याभरात? वर्षभरात?

रोज सकाळी पेपर वाचून

रोज सकाळी पेपर वाचून झाला
की रोजच मी स्वतःला मनापासून पटवून देतो

कॉंग्रेस आणि राष्ट्रवादीची आघाडीच आहे
शिवसेना आणि मनसे दोन वेगळेच पक्ष आहेत....

तिनं विचारलं, ‘हे जीवन काय आहे रे?

तिनं विचारलं, ‘हे जीवन काय आहे रे?
आणि जगणं म्हणजे काय?
फार पाल्हाळ लावू नकोस,
एका शब्दात सांग!’

शाळा बदलावी का पोराची?

सोमवारी सकाळी जागच येत नाही
गजर दहादा वाजूनही....
मग उशीर होतो मुलाला उठवायला
मग आरडा अोरडा करत त्याच्यावर
आवरायला लावतो झोपाळलेल्या त्याला,
केवळ दहा बारा मिनिटातच

आयुष्यात पुन्हा रंग भरण्यासाठी

आयुष्यात पुन्हा रंग भरण्यासाठी
हे एवढं करून बघा

कधीकाळी ज्या व्यक्तीशी
तासन तास, विनाकारण, विनाविषय
उगाचच गप्पा मारल्या होत्या.....

जगण्याची सोपीशी बाराखडी!

सुख, संपत्ती, सेक्स, संतती, संसार
अशा ‘स’ च्या बाराखडीत अडकलेलं आयुष्य
आनंद, एेश्वर्य, आरोग्य, आधार, आदान-प्रदान
अशा ‘अ’ च्या बाराखडीत आणुन जगू शकणं

मी त्यांना सांगत होतो

मी त्यांना सांगत होतो
दोन अधिक दोन चार...
पाण्याला रंग नसतो...
साप हा सरपटणारा प्राणी...
इत्यादी साधं सोपं गणित, शास्त्र वगैरे

हल्ली आम्ही साठवून ठेवतो

हल्ली आम्ही साठवून ठेवतो
सगळेच अनुभण्यासारखे क्षण
आमच्या मोबाईल मध्ये
पुन्हा कधीतरी निवांत अनुभवण्यासाठी....

निवडणुक लढवायची तर...

देशासाठी चांगलं काही करायचं, तर सत्तेत आलं पाहिजे
सत्तेत यायचं तर, निवडणुक जिंकायला पाहिजे

सव्वा अब्ज लोकांचे अडीच अब्ज हात

सव्वा अब्ज लोकांचे
अडीच अब्ज हात
अहोरात्र मेहनत करायला तयार असताना
या देशाचा कायापालट होणं
सहज शक्य आहे राव!

माझं दुःख आता शहाणं झालं!!

पापण्यांमधून झरू देण बंद केल्या नंतर
अलगद माझ्या ओठांवर उतरणारं गाणं झालं
माझं दुःख आता शहाणं झालं!!

आपल्या महाराष्ट्रात साहेब चारच!

आपल्या महाराष्ट्रात साहेब चारच!
पहिले घड्याळवाले आद्य काकासाहेब
दुसरे घड्याळवालेच ज्युनियर दादासाहेब
तिसरे वाघवाले धनुष्यबाणसाहेब
आणि चौथे मराठीवाले रेल्वेइंजिनसाहेब

जेंव्हा मी मांडलं माझ्या लाडक्या देशाचं भवितव्य

जेंव्हा मी मांडलं माझ्या लाडक्या देशाचं भवितव्य
तरल, गहिऱ्या शब्दांतल्या कवितांमध्ये
लोक म्हणाले, कोण हा बावळट कवी?
काय लिहितोय हे टपराट…..

दु:ख माझे सांगू किती

दु:ख माझे सांगू किती
शब्दं पुरतच नाही
सुख कळविणण्यासाठी
शब्दं उरतच नाही!

एक हजार पुरुष बालकांमागे, आठशेच स्त्री बालकं

एक हजार पुरुष बालकांमागे
आठशेच स्त्री बालकं जगू देणारा आपला समाज,
त्यातून तयार होणारे कमीत कमी 200 'वंचित' पुरुष,
त्यांच्या आजुबाजूला
टीव्ही, सिनेमे आणि इंटरनेटद्वारे वाहणारी
सेक्स आणि पॉर्नची मुक्त गंगा,
'शारीरिक सुख हाच सर्वोच्च आनंद' या संदेशाचा
चहुदिशांनी सतत होणारा भडिमार,
या 'आनंदात' रमताना दिसलेले
काही थोर राजकीय, अध्यात्मिक आणि सामाजिक नेते...
आणि आपण काहीही केलं तरी
कायदा आपलं झाट वाकडं करू शकत नाही
ही खात्री...

हे सारं आमच्या समोर स्पष्ट दिसत असतानाही
आम्ही हतबल होऊन विचार करतो

दहिहंडी तूफान रंगली, गोविंदा बेभान नाचले

दहिहंडी तूफान रंगली, गोविंदा बेभान नाचले
'होटोंको सीनेसे फेविकॉलसे चिपकाके' नाचले

फेसबुकवरच्या कविता!

या संग्रहात २०१३ मध्ये प्रामुख्याने फेसबुकवर स्टेटस अपडेट करताना जे काही कवितांसारखं भासणारं लिहिलं त्यांचा समावेश आहे!

मी अण्णांचा ढापुन फोन, फोन केले एकशे दोन!

मूळ गीत: मी पप्पांचा ढापुन फोन, फोन केले एकशे दोन!
मूळ कवी: संदीप खरे
(http://www.youtube.com/watch?v=mGfBJmnw3_8)

मी अण्णांचा ढापुन फोन, फोन केले एकशे दोन!
हॅलो, हॅलो, बोलतंय कोण
हॅलो, हॅलो, बोलतंय कोण
हॅलो, बोलतंय कोण…

सोनियाबाई मी गांधींघरची
रिमोट माझा, माझी खुर्ची
वरतुन अॉर्डर माझिच हाय
तुमचे कायबी चालणार नाय
तुम्ही कोण, काय तुमचे नाव
सांगा पटपट कुठले गाव

कसले नाव, नी कसला गाव
रॉंग नंबर लागला राव…
मी अण्णांचा ढापुन फोन, फोन केले एकशे दोन!

आमचे नाव राजा शेठ
स्पेक्ट्रम विकतो आम्ही थेट
आमची पोळी, तुमचं तूप
चापुन खातो आम्ही खूप
तुम्ही कोण, काय तुमचे नाव

हळूहळू घरोघरी अमेरिका घुसेल...

हळूहळू घरोघरी अमेरिका घुसेल...
गिळून हाय भाकरी, पिझाच वावरेल

बनेल जीन्स हाच राष्ट्र-वेष आपुला
गुढीस वस्त्रही नवीन जीन्सचे असेल!

धडाम धुडुम धुम धुम

धडाम धुडुम धुम धुम
धडाम धुडुम धमु धुम

पाउस आला सर सर सर
वेचुया गारा भर भर भर
पाण्यात नाचु गर गर गर
पाणी उडे छम छम...
धडाम धुडुम धुम धुम

पाऊस फिरकला नाही, नुसतेच ढगाळून गेले

डोळ्यात चार थेंबांचे
आभाळ तरारुन गेले
पाऊस फिरकला नाही,
नुसतेच ढगाळून गेले

दाटून आले तेंव्हा मी
रोवून पाय बसलोही
देहात जरा रुजण्याचे
आभास थरारुन गेले

गोंगाट कुठे मेघांचे,
थैमान कुठे वाऱ्याचे
अन जरा थरकता वीज,
अस्तित्व लकाकून गेले

येईल अता वेगाने,
भिजवेल मला प्रेमाने
गात्रांत नव्या स्वप्नांचे
आभाळ फुलारुन गेले

मज किती वाटले तरिही,
मी किती थांबलो तरीही
पाऊस फिरकला नाही...
नुसतेच ढगाळून गेले...

हे शिवनंदन, करितो वंदन

हे शिवनंदन, करितो वंदन
विघ्नांचे करुनी निर्दालन
सुख शांती दे अम्हा चिरंतन

गगनी भरल्या रंगांमधुनी
अन फुललेल्या कुसुमांमधुनी
तव रूपाचे होते दर्शन
हे शिवनंदन, करितो वंदन

कोसळणार्याह धारांमधुनी
सळसळणार्याह वार्याधमधुनी

गणपतीचे बडबड गीत

(चाल: आओ बच्चो तुम्हे दिखाये झांकी हिंदुस्तानकी!)

गणपती बाप्पा माझ्यासाठी
एवढं तरी करशील का
अंगात माझ्या शक्ती देउन
डोक्यात बुध्दी भरशील का
बाप्पा मोरया... बाप्पा मोरया...

मनिमाउचे मौ मौ शेपुट
चिवचिवणे चिउताईचे
माकडदादाचे ते हुपहुप
गुरगुरणे वाघोबाचे
मला सांग तू या मित्रांशी
दोस्ती माझी करशील का
अंगात माझ्या शक्ती देउन
डोक्यात बुध्दी भरशील का
बाप्पा मोरया... बाप्पा मोरया...

पाने