मुक्‍तछंद कविता

काही काही गोष्टी मला अजूनही कळत नाहीत

काही काही गोष्टी
मला अजूनही कळत नाहीत

एका पावसात
वाहून जातात गावंच्या गावं
अतीवृष्टीमुळे...
आणि पाठोपाठच्या उन्हाळ्यात
गावा गावांतून
नाहीशी होते वीज,
धरणात पाणी नसल्याच्या नावाखाली...
कोसळून वाहून जाणाऱ्या पाण्याचे
हिशोब काही जुळत नाहीत
काही काही गोष्टी
मला अजूनही कळत नाहीत

प्राजक्ताचं शल्य...

पहाट जस जशी ओसरत जाते
तसा माझा फुलोरा बहरतच जातो
फुलून जातो मी अस्मानी गंधानं
आणि भारून टाकतो सारा परिसर

मग एखादीच वार्‍याची
हलकीशी झुळुक येते
आणि माझी शेकडो नाजुकशी लेकरं
माझ्या अंगाखांद्यावरून जमिनीकडे झेपावतात
मग जमतो एक बहारदार सडा
पांढर्‍या केशरी स्वर्गीय रंगांचा
माझ्याच पायाशी

दोन सुखाचे घास

एवढेच की, घेता यावे
रोज सुखाने श्वास
एवढेच की, रोज मिळावे
दोन सुखाचे घास

पंधरा ऑगस्ट हा एक उत्सवच असतो

पंधरा ऑगस्ट हा एक उत्सवच असतो
वेगवेगळ्या वाहिन्यांमधून भळभळणाऱ्या
बाजारू देशभक्तिपटांचा
आणि
चौकाचौकात निमूटपणे उभ्या असलेल्या
तिरंग्यांना
कर्कश्श गाणी ऐकवणाऱ्या
उन्मत्त ध्वनिवर्धकांचा...

अरे पावसा पावसा

तेंव्हा कोसळत नाही
जेंव्हा हवासा हवासा
कोसळून पूर येतो
जेंव्हा नकोसा नकोसा

मालकीहक्क

आजही शांत झोपले होते
नेहमीसारखीच...
मिटल्या डोळ्यांनी चाखत होते
माझी साखर पहाट...

आणि आजही तू आलास
मालकीहक्कानं मला गदागद हलवून
माझी प्राजक्तफुलं
तुझ्या पदरात पाडून घेतलीस...

पहिला पाऊस पडतो तेंव्हा

पहिला पाऊस पडतो तेंव्हा
एकच काम करायचं...
हातातली कामं टाकुन देउन
पावसात जाऊन भिजायचं!

सार आपल्या संसाराचे...

दूर राहता हे जाणवते
झगड्यामध्ये घालवतो मी
सहवासाचे कितीतरी क्षण

मी लिहितो कारण...

मी लिहितो कारण,
मला वाटते जगण्या बद्दल
सुंदर काही...

तू नसताना

तू नसताना
तुझ्या सयींच्या
उधाण लाटा
चहुदिशांना

पाने

Subscribe to मुक्‍तछंद कविता