मुक्‍तछंद कविता

दहिहंडी तूफान रंगली, गोविंदा बेभान नाचले

दहिहंडी तूफान रंगली, गोविंदा बेभान नाचले
'होटोंको सीनेसे फेविकॉलसे चिपकाके' नाचले

फेसबुकवरच्या कविता!

या संग्रहात २०१३ मध्ये प्रामुख्याने फेसबुकवर स्टेटस अपडेट करताना जे काही कवितांसारखं भासणारं लिहिलं त्यांचा समावेश आहे!

पाऊस जोराचा... आकांताचा...

वेळ रात्रीची... एकांताची
पाऊस जोराचा... आकांताचा...

खिडकीच्या काचेवर त्वेषानं आपटणारे थेंब
घरात जरी येत नसले
तरी हृदयात खोलवर शिरत रहातात
आणि
घराबाहेरचे वादळवारे आता
मनातही वेगानं फिरत रहातात

बापुजींची ईमेल...

पंधरा ऑगस्टला ईमेल्स बघण्याची
कुठून कळेना बुध्दी झाली...
माझ्या इनबॉक्स मधे आज
बापुजींची ईमेल आली!

sender चं नाव ओळखीचं नव्हतं
वाटलं, कदाचित spam असेल...
नंतर वाटलं, बापुजींच्या नावानी
कशाला कोण spamming करेल!

बापुजींनी लिहिलं होतं...

बेटा, साठ वर्षातली तुमची प्रगती पाहून

सोबत असले... नसले कोणी...

मैफलीत या बसले कोणी
हसले कोणी, रुसले कोणी...

म्हणे भेटण्या झुंबड झाली
मला कसे ना दिसले कोणी?

तिचे नि माझे नाते अभंग होते!

भांडण तंटे हे तर तरंग होते
तिचे नि माझे नाते अभंग होते!

एक दुज्यांची काटछाट करताना
शब्दशाप हे हळवे पतंग होते

प्रिन्स आणि आपण...

पाच वर्षांचा प्रिन्स
साठ फुटी खड्ड्यात
पन्नास तास अडकला...
तर
म्याडमपासून, मनमोहनांपर्यंत
लष्करापासून, मंत्र्या संत्र्यांपर्यंत
सगळ्या सगळ्यांनी पळापळ केली...
नाही,
वाहिन्यांनी त्यांना करायला लावली...
पण
कोट्यावधींचा देश

मी पेपर वाचत असतो

मी पेपर वाचत असतो
अन आकडे मोजत असतो
हे इथे कितीसे गेले
ते तिथे कितीसे गेले
कुणि कैलासाला गेले,
अल्लाला प्यारे झाले

दंग्यात कुणी जळलेले
हल्ल्यात कुणी फुटलेले
अन पूर, सुनामी कोठे
...मातीत किती पुरलेले

दगडांनी सतत दगडच रहायला हवं

दगडांनी सतत दगडच रहायला हवं
आणि निपचित पडून रहायला हवं
रस्त्याच्या कडेला
मग अंगावरून निघून जावो
वारी, प्रेतयात्रा वा मोर्चा
दगडांनी मात्र सतत दगडच रहायला हवं

मागच्या पानावरून पुढे सुरु!

उलटून गेली पानं जी जी
हिशेब त्यांचा कशाला करू
आयुष्य माझं, आहे कधीचं
मागच्या पानावरून पुढे सुरु!

तेच मायने, तेच रकाने
त्याच त्या शब्दांमधे बरबटलेली पाने
आशय नसलेल्या आठवणींच्या पोथ्या
घट्ट उराशी कशाला धरू?
आयुष्य माझं, आहे कधीचं

पाने

Subscribe to मुक्‍तछंद कविता