वैयक्‍तिक

दोन सुखाचे घास

एवढेच की, घेता यावे
रोज सुखाने श्वास
एवढेच की, रोज मिळावे
दोन सुखाचे घास

अरे पावसा पावसा

तेंव्हा कोसळत नाही
जेंव्हा हवासा हवासा
कोसळून पूर येतो
जेंव्हा नकोसा नकोसा

मालकीहक्क

आजही शांत झोपले होते
नेहमीसारखीच...
मिटल्या डोळ्यांनी चाखत होते
माझी साखर पहाट...

आणि आजही तू आलास
मालकीहक्कानं मला गदागद हलवून
माझी प्राजक्तफुलं
तुझ्या पदरात पाडून घेतलीस...

नाते तुझे नि माझे यावे कसे जुळून?

नाते तुझे नि माझे यावे कसे जुळून?
तू सावली सुखांची, मी सैरभैर ऊन

पहिला पाऊस पडतो तेंव्हा

पहिला पाऊस पडतो तेंव्हा
एकच काम करायचं...
हातातली कामं टाकुन देउन
पावसात जाऊन भिजायचं!

सार आपल्या संसाराचे...

दूर राहता हे जाणवते
झगड्यामध्ये घालवतो मी
सहवासाचे कितीतरी क्षण

मी लिहितो कारण...

मी लिहितो कारण,
मला वाटते जगण्या बद्दल
सुंदर काही...

तू नसताना

तू नसताना
तुझ्या सयींच्या
उधाण लाटा
चहुदिशांना

एखादी तरी सर...

दूर निघून जाण्यापूर्वी
एवढं तरी कर
अंगणात माझ्या घेऊन ये
एखादी तरी सर...

सुचायचे ते सुचून झाले

सुचायचे ते सुचून झाले
लिहायचे ते लिहून झाले

अता खुलासे कशास देता
करायचे ते करून झाले!

पाने

Subscribe to वैयक्‍तिक