वैयक्‍तिक

दारोळ्या 2

आपला ग्लास आपण सांभाळावा
दुसर्‍याला घेऊ देऊ नये
दुसर्‍याचा ग्लास उचलण्याची
वेळ आपल्यावर येऊ नये

अशीही वेळ असते जेंव्हा
कोणीच आपला नसतो
म्हणून आपण प्यायला जातो
तर नेमका ड्राय डे असतो

आपला पेग आपण भरावा
दुसर्‍यावर विश्वास ठेवू नये

दारोळ्या 1

प्यायला लागल्यावर चढायचीच
केंव्हा चढते ते कळत नाही
एकदा चढलेली उतरायचीच
उतरणं काही टळत नाही

दारु पिताना एक तत्व पाळावं
सोसेल तेवढीच प्यावी
सगळी संपवायला थोडीच हवी ?
उरली , तर घरी न्यावी!

दुपार

तुडुंब जेवण झाल्यावरती
ग्लानी यावी अपार
निवांत लोळत गादीवरती
जावी पुरी दुपार!

गटारी

अमेची पुन्हा रात आली गटारी
अम्हा पाहुनी धुंद झाली गटारी

कुणी एक प्याला, कुणी 'पिंप'वाला
भरे बेवड्यांच्या पखाली गटारी

ए टी एम - एक हजल!

कार्ड यात टाकताच यंत्र हे खुलेल
का उगा उदास तू, 'असेल तर मिळेल'!

सोंग घेतलेस तू हवे तसे तरी
नेहमी खरेच चित्र यंत्र दाखवेल
<--break-->

चित्रगुप्त हे तुझे, कुबेर हे तुझे
स्वर्ग दाखवेल हेच नर्क दाखवेल

धावते तुला बघून ही तुझ्याकडे
तू खिशात टाकताच नोट मोहरेल

मागच्या पानावरून पुढे सुरु!

उलटून गेली पानं जी जी
हिशेब त्यांचा कशाला करू
आयुष्य माझं, आहे कधीचं
मागच्या पानावरून पुढे सुरु!

तेच मायने, तेच रकाने
त्याच त्या शब्दांमधे बरबटलेली पाने
आशय नसलेल्या आठवणींच्या पोथ्या
घट्ट उराशी कशाला धरू?
आयुष्य माझं, आहे कधीचं

वादळाचे गीत आता आणुया ओठांवरी

वादळाचे गीत आता आणुया ओठांवरी
जीवनाचे वार सारे झेलुया छातीवरी ॥धृ॥

सागराला बांध घालू दोस्तहो आता
अंबराला साद देऊ दोस्तहो आता
तोलुया हे विश्व सारे आपल्या हातांवरी ॥१॥

अखंड मैफल

तुला पाहता षड्ज छेडतो
रिषभ स्पर्शण्यासाठी
तुझी मिठी गंधार होतसे
मध्यमा तुझ्या ओठी

मी जसा आहे, तसा आहे

मी जसा आहे, तसा आहे
सिंह भासे मी कुणा केंव्हा
श्वानही बोले कुणी केंव्हा
बोलती कोणी ससा आहे
मी जसा आहे, तसा आहे

प्राजक्ताचं शल्य...

पहाट जस जशी ओसरत जाते
तसा माझा फुलोरा बहरतच जातो
फुलून जातो मी अस्मानी गंधानं
आणि भारून टाकतो सारा परिसर

मग एखादीच वार्‍याची
हलकीशी झुळुक येते
आणि माझी शेकडो नाजुकशी लेकरं
माझ्या अंगाखांद्यावरून जमिनीकडे झेपावतात
मग जमतो एक बहारदार सडा
पांढर्‍या केशरी स्वर्गीय रंगांचा
माझ्याच पायाशी

पाने

Subscribe to वैयक्‍तिक