प्रत्येक पापणीच्या पडद्यात वेदनांचे आभाळ दाटलेले
प्रत्येक माणसाच्या हृदयात वादळाचे थैमान माजलेले

बाहेरच्या जगाचे पचवून वीष सारे अंतर्मनात जावे
प्रत्येक सागराच्या गर्भास अमृताचे वरदान लाभलेले

वेळ रात्रीची... एकांताची
पाऊस जोराचा... आकांताचा...

खिडकीच्या काचेवर त्वेषानं आपटणारे थेंब
घरात जरी येत नसले
तरी हृदयात खोलवर शिरत रहातात
आणि
घराबाहेरचे वादळवारे आता
मनातही वेगानं फिरत रहातात

ऋतू येत होते, ऋतू जात होते
कधी खिन्न होते, कधी गात होते!

किनारे सुखाचे कुणाला मिळाले?
कितीसे खलाशी समुद्रात होते...

भास आहे सर्वकाही...
जीवनाला अर्थ नाही

तो म्हणे सर्वत्र आहे
(भेट नाही एकदाही...)

तुला सांगतो भगवंता हे असे वागणे असू नये
तुला चेहरा माझा दिसतो, मला तुझा का दिसू नये!

वस्त्र नागडे तेजाचे घे, वा दुलई अंधाराची
तेज-तमाच्या सीमेवरती जिवास उसवत बसू नये!

भासतो त्यांना सुखाचा दास मी
वेदनांची मांडतो आरास मी!

पाहतो ते ते खरे मी मानतो
केवढे जपतो उराशी भास मी...

काय वाटते मला कशास कोण ऐकतो?
आजकाल मी मनातल्या मनात बोलतो!

रंग वेदनांस देत राहतो नवे नवे
शेवटी मनात मी सुखेच सर्व रेखतो

प्राण ओसरायचाच आज ना उद्या
देह हा जळायचाच आज ना उद्या

वात थोडकी तसेच तेल थोडके
दीप मंद व्हायचाच आज ना उद्या

मी आठवणींना टाळत बसलो आहे
अन स्वप्न उरीचे जाळत बसलो आहे

गातेस कसे हे सूर असे भरकटले
मी ताल तुझे सांभाळत बसलो आहे

पहाट जस जशी ओसरत जाते
तसा माझा फुलोरा बहरतच जातो
फुलून जातो मी अस्मानी गंधानं
आणि भारून टाकतो सारा परिसर

मग एखादीच वार्‍याची
हलकीशी झुळुक येते
आणि माझी शेकडो नाजुकशी लेकरं
माझ्या अंगाखांद्यावरून जमिनीकडे झेपावतात
मग जमतो एक बहारदार सडा
पांढर्‍या केशरी स्वर्गीय रंगांचा
माझ्याच पायाशी